Afgelopen september was het dan zo ver. Ik had mijn studie afgerond en was vrij om te gaan en staan waar ik wilde. Niet dat mijn opleiding me nou bepaald belet had van het reizen. Integendeel: ik had net mijn master in business en marketing afgerond in Zweden. Toch gaat er niks boven de vrijheid van een reis zonder plan. En dat was precies wat ik had: geen enkel plan. Er was enkel een vaag idee om naar het Midden-Oosten af te reizen. Het liefst naar Iran, een land wat in de media vrij slecht bekend staat, maar waar andere reizigers vandaan kwamen alsof ze een nieuw paradijs hadden gevonden. Anders dan dat vage idee lag alles nog open. Er was geen studie meer waar ik voor terug moest keren of een baan waar ik niet eens de moeite voor had genomen naar te solliciteren. 

Ik was vrij, en ik ging de wereld ontdekken.

Mijn vader zette me af bij het lokale pompstation. Hij gaf me drie zoenen en reed weer terug naar huis. Als je net afgestudeerd bent en geen baan hebt, kan je moeilijk een peperduur vliegticket naar de andere kant van de wereld boeken. En bovendien, dat wilde ik ook helemaal niet. Mijn reis zou geheel over land gaan. Het liefst helemaal liftend en zo avontuurlijk mogelijk. Slapend bij locals op de bank of in mijn tentje. Af en toe op een boerderij of in een hostel werken in ruil voor een bed en wat te eten. Aan het eind van de dag naar de markt toe om te kijken wat er te halen valt en gezellig koken en kamperen met andere avonturiers die ik onderweg vast wel zou tegenkomen. Dit zou geen vakantie worden. Ik wilde alle verschillende culturen waar ik doorheen zou trekken ervaren en beleven. Het is reizen, het is afzien, het is leven.

DSC01687

”De grootmoeders zijn altijd de liefsten van elk land, de vieze mannetjes de vervelendste.”

Mijn eerste lift was een lichtelijk verbaast Nederlands-Duits stel, die het zowel tof als vreemd vonden wat ik nou eigenlijk van plan was. Gelukkig namen ze me wel mee, en reden ze nog voor me om ook. Zodat ik een betere spot had om weer verder van te liften. Vanaf dat moment waren al mijn liften een mix tussen mensen die het tof vonden en die me maar raar vonden. Ik denk dat er meer mensen waren die me raar vonden, maar dat maakt niet zoveel uit.

Het mooiste aan liften is dat je met alle mensen van de samenleving in contact komt. Vooral in erg gastvrije landen (in mijn ervaring is dit: hoe veder van West-Europa, hoe gastvrijer de mensen.) waar de locale bevolking je zonder aarzelen in huis neemt en pas laat gaan als je drie borden hebt leeggegeten van grootmoeders soep en cake, is dat een hele ervaring.

IMG_8928

Al die verschillende lagen ontmoeten betekend ook dat je weleens op de proef wordt gesteld. De grootmoeders zijn altijd de liefsten van elk land, de vieze mannetjes de vervelendste. Zeker als je als vrouw alleen je eigen weg gaat, kom je ze zo nu en dan tegen. De angst voor vieze mannetjes verpesten het voor veel vrouwen om alleen op reis te gaan. Het is zelfs zo erg dat er hele groepen mensen over discussiëren waarom je als vrouw beter thuis kan blijven.

Nou is er naar mijn mening niks zo erg dan vertelt te worden dat ik beter thuis kan blijven, dus dat doe ik dan ook niet. Vieze mannetjes kan je beter uit de weg gaan, en als je op reis bent zijn daar vrijwel net zo veel technieken voor dan als je in je eigen woonplaats ’s avonds over straat loopt.

iran

Mijn reis in het kort

Vanuit Nederland reisde ik verder door naar de Balkans. Slovenië, Servië, Kroatië, Bosnië en Montenegro. De verhalen van de mensen die ik onderweg ontmoette en de half ingestorte gebouwen die ik zag in Sarajevo en Belgrado leerde me meer over de Joegoslavische oorlog dan ik ooit in Nederland had gekund. Het is slechts twintig jaar geleden en leeft nog zo erg onder de mensen. Ik at burec en dronk huisgemaakte wijn en raki met de locals, die hun buurlanden even vaak afdeden als gevaarlijk en slecht als dat het volgende land weer met hen deed. Toch gaven ze me allemaal een lift en leken ze van binnen allemaal goede mensen.

Vaak reisde ik alleen, maar nog vaker met mensen die ik onderweg ontmoette. Een Duitse jongen, een meisje uit Kroatië en een uit Litouwen. Met die laatste reisde ik door naar Kosovo, want we hadden gehoord dat de straten daar Amerikaanse namen hadden en volstonden met vlaggen van de USA. Met een standbeeld van Bil Clinton in de hoofdstad en een mini-vrijheidsbeeld op een van de daken stelde het land niet teleur. Het was zowel absurd als bovenmatig interessant om zo’n Amerikaans gezinde bevolking tegen te komen in het midden van het Russisch gezinde Servië. De NATO auto’s reden nog regelmatig door de straten om de twee bevolkingsgroepen (Albaniërs en Serviërs) uit elkaar te houden.

liftenflowervalley

Na Kosovo waren Macedonië en Bulgarije aan de beurt. In Griekenland miste ik de boot naar mijn vrijwilligerswerk toe en ging ik in plaats daarvan met een Griekse jongen meehelpen olijven plukken in een eko dorp. De winter ontvluchtte ik door naar de westkust van Turkije te reizen en vlakbij Antalya een paar weken op een boerderij te werken. Samen met een stel jonge mensen plukten we bessen en genoten we van het rijke Turkse eten en de eeuwige chai. Half februari was het tijd om door naar Georgië te gaan. Samen met een Duits meisje werkte ik in de hoofdstad in een hostel. Overdag probeerde we ons Iraanse visum te regelen en ’s nachts verkenden we het nachtleven onder het genot van de heerlijke, zoete Georgische wijn.

Acht maanden later was het zover. Met een gemiddelde uitgave van zo’n 5 euro per dag (alhoewel de Georgische wijn daar tijdelijk een paar euro bovenop heeft gegooid), vele nieuwe vrienden en een backpack vol ervaringen later lag er een nieuw avontuur op me te wachten. Welkom in Iran.

Kim Berghout reist al liftend als vrouw alleen de wereld rond en schrijft daarover op vrouwopreis.nl. Je kan haar avonturen volgen op sociale media via @vrouwopreis of de videos die ze maakt via youtube.