Hoe het voelt om afgezonderd van de rest te leven? Daar weet de hechte gemeenschap in Caldey alles van. Het mini-eiland telt in totaal achtentwintigkoppen, en dat is bijzonder. Bijzonder genoeg voor Ilse Wolf om zich toe te wijden aan de mensen woonachtig in deze utopia en bovenal één te worden met het haast onbewoonde eiland aan de zuidkust van Wales. Ze maakte een boek over het eiland: Weather Permitting.

Ilse onderzocht het isolement op Caldey en kreeg daarbij hulp van broeder Titus, één van de twaalf monniken gevestigd op het eiland. Hij liet haar kennismaken met het eiland.

CaldeyAllereerst zijn we benieuwd naar je drang om eenzaamheid en afzondering te onderzoeken. Had je hier een persoonlijk vraagstuk bij, of was je specifiek op zoek naar een volk dat zou passen binnen de kaders van het thema?

Ik las over het eiland, en ik dacht: daar moet ik heen. Daar wil ik heen. Later ben ik gaan onderzoeken waar die drang vandaan kwam, en dat leidde me terug naar mijn jeugd. Ik was als kind veel op mezelf. Er waren weinig buurtkinderen en ik ging vooral om met oudere mensen. Mijn vader werd ernstig ziek waardoor ik me nog meer afzonderde. Mijn sociale leven ging zich meer en meer op het internet afspelen. Doordat ik zelf een tijdje problemen heb gehad met mijn gezondheid was het internet een uitkomst. Op die manier kon ik toch in contact blijven met vrienden. Toch heb ik een haat/liefde verhouding opgebouwd met het web. Alles is zo snel. De wereld gaat zo snel. We leven in een prestatiemaatschappij die elke dag lijkt te versnellen. Ik wilde kijken hoe het zou zijn als ik daarvan weg zou gaan. Als ik geen beschikking had over een telefoon of internet. Als ik gewoon echt alleen was met het moment. En wat er dan zou gebeuren. Terug naar de basis. Terug naar authentiek contact. (en wat is dat eigenlijk?)

Het vijf weken durende verblijf heeft vast tot veel inzichten geleid. Hoe goed ken jij het eiland nu en wat zijn de meest bijzondere plekken die je hebt bezocht?

Het eiland ken ik inmiddels op mijn duimpje ja, dat klopt. Ik heb elke centimeter gezien. Het is ook maar 2 vierkante kilometer groot. Tien keer kleiner dan Texel. Mijn favoriete plek is toch wel Sandtop Bay. Een baai waar je heel stijl naar beneden moet klimmen om er te komen. De storm heeft al het zand daar weggeslagen. De zonsondergangen zijn er fantastisch. Er liggen overal rotsen, en de wind giert er echt om je hoofd. Daarnaast vond ik the Forbidden Forest heel bijzonder. Het wordt zo genoemd door een van de bewoners. Een plek op het terrein van de abdij, waar je eigenlijk niet mag komen, maar waar de bomen enorm hoog zijn. Hoger dan op de rest van het eiland. Als ik daar rondstruinde hoorde je niks. Alleen het ritselen van de bomen.

In een tijd als deze lijkt het haast onmogelijk om jezelf compleet te isoleren van de buitenwereld. In hoeverre lukt het de bewoners? Krijgen de monniken bijvoorbeeld iets mee van het digitale tijdperk waarin wij leven?

De monniken krijgen daar wel degelijk iets van mee. Ze moeten wel meedoen om te kunnen overleven daar. Het eiland leeft van toerisme in de zomer. Bepaalde maanden van het jaar is het geopend. Mensen kunnen dan tussen 11 en 5 rondlopen op het eiland, en moeten daarna weer het eiland af. Om te communiceren wordt er gebruik gemaakt van e-mail, maar ik kan je vertellen dat de internetverbinding heel beperkt en traag is. Ik denk wel dat de e-mail alleen wordt gebruikt door de Abt, om dingen te regelen met de buitenwereld. De rest van de monniken zullen er minder mee te maken hebben. Ze bidden 7 keer per dag. De eerste mis is om half 4 in de ochtend. Ze leven een sober maar gestructureerd leven.

Hoe afhankelijk ben je op Caldey Island van de natuur(elementen), en wat doet dat met je?

CaldeyOntzettend afhankelijk. Vandaar ook de titel van het boek: Weather Permitting. Wanneer er een storm is, of zelfs wanneer het alleen maar een beetje oostenwind is kan de boot niet varen in verband met de zwelling van de zee. In de winter gaat er ook maar 1 boot per dag. Zo gebeurde het dus dat ik 7 dagen op het vaste land heb vastgezeten voordat ik er kon komen. Ook als je voor een afspraak naar het vaste land moet, zal je altijd ergens moeten overnachten. Daarnaast is er een enorm verschil in tij, wel 8 meter. Dit betekent dat de steiger van het eiland maar twee keer per dag echt goed te bereiken is. En vergeet niet: geen boot betekent geen eten. Want er is geen supermarkt op het eiland. De eilanders hebben dan ook allemaal een flinke voorraadkast. Het heeft de controlefreak in mij wel aardig getemd. Je kunt echt nergens van op aan, en dat was soms behoorlijk frustrerend.

Iedere bewoner heeft vast zo zijn/haar redenen om Caldey tot hun woonplaats te bestempelen. Hoe uiteenlopend zijn deze redenen?

Ze zijn vrij uiteenlopend. In het boek staan ook interviews met een aantal bewoners. Zo woont er een ex piraat die nu monnik is en zijn huis bouwde van afval. Maar ook woont er een gepensioneerde advocaat en een voormalige non van 84 samen met haar vogeltje. Allemaal hebben zij een reden om naar Caldey te komen.

Wat doet de sereniteit van het eiland met je staat van bewustzijn en wat doet dat met je dagindeling?

CaldeyEerlijk gezegd denk ik dat je die sereniteit pas meemaakt als je daar echt komt om niks te hoeven doen. Ik zat ontzettend in mijn project die vijf weken. Ik ging er helemaal in op. Was bang dat ik een belangrijk moment miste. Reflecteerde continu. En achteraf baal ik wel dat ik mijn rust daar niet heb kunnen pakken. Maar zo ben ik gewoon: als ik ergens voor ga, ga ik er echt helemaal voor en lukt het me niet om ‘niks’ te doen. Een paar keer heb ik wel een sereen moment ervaren. Een keer was op een zeldzame zonnige dag toen ik in mijn eentje op een enorme vlakte zat en alleen maar vogels en zee hoorde. En verder niks. Heerlijk was dat. En een keer heb ik om half 7 in de ochtend de zon zien opkomen vanuit de zee. Ik geloof dat ik nog nooit zoiets moois heb gezien.

De twaalf monniken volgen in strenge regelmaat een vast ritueel in dienst van hun kerk. Hoe heb jij dit ervaren tijdens je verblijf?

Ik ging elke zondag naar de mis. Om een band te krijgen met de mensen en vertrouwen te winnen. Ik vond het mooi hoe ze, als cisterciënzer monniken voor mijn gevoel wel heel erg open staan voor allerlei soorten geloof. Doordat ze 7 keer per dag bidden voel je een bepaalde sfeer op het eiland hangen, een bepaalde energie die ik nog nooit ergens anders heb gevoeld. Ik geloof absoluut dat hun leven hun geluk en rust brengt. Een van de monniken zei dat hij niet eens een loterij-lot durfde te kopen, bang om de ‘peace & quiet’ voorgoed kwijt te raken. Titus, waar ik het meeste mee heb gesproken liep eindeloos met me door het landschap. Bij elke boom en steen had hij wel een verhaal. Je gaat anders kijken naar dingen, je leert kleine dingen meer te waarderen. Het eiland is voor hem elke dag anders.

Je hebt in gesprek met de bewoners vast bijzondere verhalen aangehoord. Welk verhaal is echt blijven hangen?

Dat is toch wel het bijzondere verhaal van de ex-piraat. Maar die ga ik lekker niet verklappen. Dan moet je mijn boek maar kopen!

Welke foto legt de ziel van Caldey het sterkst vast en waarom?

Dat vind ik een hele moeilijke. Caldey is van alles wat. Ik heb me daar fijn gevoeld maar ook heel alleen. Ik vond het er fantastisch en verschrikkelijk. Ik had moeilijke dagen en prachtige dagen. Voor mij is er niet 1 Caldey. Caldey in de winter is ook totaal anders dan Caldey in de lente.

Caldey is logischerwijs geen typerend vakantie eiland. Toch is er plaats voor toerisme in de zomermaanden. Welke tips zou jij de mensen geven die dit geïsoleerde rustoord zelf eens willen ervaren?

Reken niet op dat er een boot gaat. Dat is echt de beste tip die ik je kan geven, haha! En in de zomer is het ook geen rustoord. In de zomer is het bomvol met toeristen. Wel op bepaalde tijden natuurlijk. Maar échte rust die zal je dan niet ervaren denk ik.

Geïnteresseerd in de reis van Ilse? Een boek vol met bijzondere foto’s en de verhalen erachter is al beschikbaar voor pre-order via IlseWolf.nl

Meer Reisjunk interviews vind je hier